گندم پرس: سیستان یکی از مناطق کمتر توسعه یافته ایران در چند دهه اخیر است و با توجه به محرومیت، خشکسالی، بیکاری، مهاجرت و مدال افتخار جدیدش به عنوان: “آلوده ترین شهر ” همچنان شاهدیم که توجه در خور و مناسبی به این منطقه نمی شود. نگاه ویژه مقام معظم رهبری به سیستان در سالهای بعد […]

گندم پرسسیستان یکی از مناطق کمتر توسعه یافته ایران در چند دهه اخیر است و با توجه به محرومیت، خشکسالی، بیکاری، مهاجرت و مدال افتخار جدیدش به عنوان: “آلوده ترین شهر ” همچنان شاهدیم که توجه در خور و مناسبی به این منطقه نمی شود.

نگاه ویژه مقام معظم رهبری به سیستان در سالهای بعد از انقلاب ،تنها دلگرمی و دریچه ی امید مردمان دارالولایه سیستان بوده است.

خشکسالی های پیاپی دو دهه اخیر، تیر خلاص بر روح نیمه جان سیستان زده و باعث شده است شرایط سختی را در این مدت سپری کنیم.

بیکاری و بسته شدن مرز – که تنها شریان حیاتی مردم بعد از خشکسالی بود- برای دومین بار مردمان تنگه ٱحد ایران را به ورطه ی فقر و نداری کشاند و شرایط را برای ماندن سخت و سخت تر کرد، به گونه ای که تنها گزینه ی پیش رو برای مردم گزینه ی مهاجرت و ترک دیار بود.

جوانان بیکار برای کارگری با هزاران دردسر، راهی دیگر مناطق کشور شدند تا با روزی حلال سربلند از این امتحان الهی بیرون بیایند، به امید احیا شدن و نفس کشیدن مجدد هامون…

درد دل ارسالی یکی از شهروندان وادارمان کرد تا ما هم در چند سطری که خواندید، زبان به درد دل بگشاییم.

 و اینک توجه شما را به تصویر و متن ارسالی این شهروند و گفتگو با بانوی سیستانی جلب می کنیم:

همانطور که در تصویر مشاهده می کنید با کمال تاسف باید بگویم ایشان یک زن زابلی است که از جوی لبریز از آلودگی و فاضلاب و زباله، کارتن پاره بر می دارد تا با روزی حلال امرار معاش کند.

IMG_20160620_092459

با او به گفتگو می نشینیم و از مشکلات خود می گوید: “کمیته امداد هر دو سه ماه پنجاه هزار تومن میده و باید پنج نفر تو خونه خرابه اجاره ای شکم مون رو سیر کنیم”.

 قسم می خورد و با گریه ادامه می دهد: ” ٩ روزه هیچ گوشتی نخوردیم و اکثرا غذامون نون خشک با چای شیرین است”  !!!!

متن و تصویر فوق که تنها گوشه ای از عمق فاجعه است، ما را هم مانند شما اندوهگین و شرمسار کرد، شرمسار از روی مادری که برای تامین معاش خود و فرزندانش باید به سطل های زباله و جوهای آب پناه بیاورد،شرمسار در مقابل مردمان غیرتمند شهری که با وجود خشکسالی ، بیکاری و بسته شدن مرز، ماندند و ایستادند تا تنگه ی احد ایران خالی از سکنه نشود ،اما به چه بهایی….

ما هم مانند هر سیستانی و ایرانی دیگر از به تصویر کشیدن این فجایع رنج می بریم و دل مان به درد می آید اما هدف و امیدمان از بازگو کردن آن، رساندن صدای مظلومیت و محرومیت این مردم و نواختن زنگ هشدار در ذهن های خواب آلود برخی مسئولین است که حتی به نگاه ویژه و توصیه های مقام معظم رهبری در این خصوص کم توجهند.

به اشتراک بگذارید :

مطلب قبل و بعد
مطالب مشابه