به نام خداوند جان آفرین  حکیم سخن در زبان آفرین     من هم برایت دعا می کنم :                           از ژرفای دلم!!!! تا  گز بن شانه هایت را هیچ طوفانی نلرزاند،  بر پهن دشت باورت جز گندمزاران ایمان نروید. و دستانت […]

 
به نام خداوند جان آفرین 
حکیم سخن در زبان آفرین
 
 
من هم برایت دعا می کنم :
                          از ژرفای دلم!!!!
تا  گز بن شانه هایت را هیچ طوفانی نلرزاند،
 بر پهن دشت باورت جز گندمزاران ایمان نروید.
و دستانت ترک بر ندارد مگر از خطوط ممتد پشتکار و همت مدام مردمانت.
 
من هم برایت دعا می کنم !!!!
 تا دل به عمان مهر بسپاری 
 در خرما پزان زندگی
و تفتان نگاهت از جوشش همدلی و همبستگی ساکنانت گرم باشد؛ تا هماره ی تاریخ.
مشامت عطرآگین باد؛از شمیم شالیزاران نیک شهر
و اوشیدر اعتقاد و اعتماد، تکیه گاه روزگارانت.
 
سرزمین اساطیری ام؛
                        سیستان پهلوان زاد
                       بلوچستان غرور آفرین
 
من هم همنوا با یکایک آنان که دوستت دارند 
و هم صدا با تمام آنان که انگشت هایشان را دانه دانه دخیل بسته اند به محراب آبادانی و سرافرازی ات
                   برایت دعا می کنم 
       با دستانم،دلم و پایبندی به مهاد کوشش و اندیشه
 
 
 
        ادب نامه سیستان و بلوچستان 
    پیشکش نگاه مهر آفرین تان
    ساناز شهنوازی
1394/07/08
 
 
 
 
 
 
 
 داوود مختاری
 
 
از هر لبی که نام تو” مولا ” بلند شد  
 
 یعنی صدای اشهد و ان لا … بلند شد 
 
تا که قدم به دیده ی دنیا گذاشتی
 
 دنیا به احترام تو از جا بلند شد
 
عشق از تو شد تجلی و وقتی ظهور کرد
 
 بخت عروس ساحل و دریا بلند شد 
 
از پشت سر به ضربت شمشیر فرق او
 
  از اولین سجود خودش تا … بلند شد 
 
افتاد روی دست حسین و حسن ولی
 
از روی دست کوچک آنها بلند شد
 
می خواست تا که نشنود عالم ،تو را: علی(ع)
 
 از هر مناره نام تو اما، بلند شد 
 
هر کس شنید نام تو را بی معطلی
 
بی شک به احترام تو از جا بلند شد
 
نفرین به آن کسی که بپرسد از این به بعد
 
 دست علی(ع) غدیر خم آیا بلند شد ! 
 
 
 
داود مختاری
 
 
 
 
 
 IMG-20151029-WA0002
 
 
جویبار کلمات 
از دلم
جاری می شود
تا پهن دشت کاغذ
 
قایقی سیاه و سفید
انباشته از واژگان سبز
روی ساحل ذهنم
….
صدف؛
قافیه ی شعرهای نگفته ام 
و قلم؛
 پاروی بی قرار
برای خواندن دریا
تا شعری زاده شود
از دل زخمی
 
موج موج
شکسته می شود آب
غرق می شوم
با پاروی شکسته ای در دست
واین سپید خوانی
 که مرا خواهد کشت!
 
سعید اسکندری
 
 
 
۲۰۱۵-۱۰-۲۸ ۱۲.۵۴.۱۹
 
 
 
هفت خان آرامش”
 
تا تنهایی من
خان اول در خاموشی خنده هایت بود
خان دوم فصل سبز سرد
خان سوم فصل گرم گناه
خان چهارم فصل خسته ی زرد
خان پنجم فصل سرد سکوت بود
خان ششم در خانه ای  بی خدا طی شد
و خان هفتم در لوله ای ست
که آرامشی عمیق را درمغزم می نشاند.
 
حمیدرضا بردبار(رودینی)
 
 
 
IMG-20151029-WA0001
 
 برای شهیدان منا
برای آیینه هایی که شکستند
برای دریاهایی که سوختند
برای شمامی گویم
باشمامی گویم
ای کاش آب بودم
وبه تشنگی شمامی پیوستم
ای ماهی های سپید
ازعطش شمادریافته ام
که آب بودن هنراست
ای ابرهای لگدکوب
ای فرشتگان کبود
ای ماهی های سوخته
برای شمامی گویم
این شعربرای شماست
این سرباز
که سربرشانه های کوه می گذارد
ومی گرید
ومی گرید
ومی گرید
اماگریه های تهمتن
نوشدارنخواهدشد
من اما
همه ی مردم جهان را
به گریستن فرامی خوانم
 
امیدپردلی
 
 

 

به اشتراک بگذارید :

مطلب قبل و بعد
مطالب مشابه