این خیمه ها که خم شده در خویش بی ستون  باور نکرده اند که پهلو شکسته اند باور نکرده اند که مهریه تو را بر کودکان آینه و آب بسته اند   آرام باش لاله ی شش ماهه ی پدر هر چند درد حوصله ات راترک زده هرچند کفر شانه کشیده به گیس ابر  بر […]

این خیمه ها که خم شده در خویش بی ستون 
باور نکرده اند که پهلو شکسته اند
باور نکرده اند که مهریه تو را
بر کودکان آینه و آب بسته اند
 
آرام باش لاله ی شش ماهه ی پدر
هر چند درد حوصله ات راترک زده
هرچند کفر شانه کشیده به گیس ابر 
بر زخمهای تشنه ی اصغر نمک زده
 
با مشک گر گرفته ز سودای علقمه
عباس آمده است که باران بیاورد
آب آور دلاور کرب و بلا سلام!
دریا کجاست تا به تو ایمان بیاورد
 
محرم است و هق هق شانه ها را به حریم امن دستهایی می سپاریم که به دریای خون پیوند خوردند تا آسمان شرم گریه کند بر جبین ماه .
 
محرم است و سیاه می پوشانیم به آیین سوگواری گزبن های سر بر آسمان ایستادگی ساییده را.
 
محرم و نوای حزن انگیز “باز این چه شورش است که در خلق عالم است”.
 
محرم را با دلت که ببینی دل می کنی از هر آنچه دورت می کند از خودت، از انسانیت و از حق.
                                          
                    حق یارتان
                        ادب نامه سیستان و بلوچستان
                    ساناز شهنوازی
                   4خرداد1394
 
 
 
IMG-20151124-WA0008
 
 
بوی عنبر بوی مشک آید ز گلزار شهید
 
 
 
IMG-20151124-WA0005
 
 
 
 
 
IMG-20151124-WA0007
 
 
 
 
 
 
IMG-20151025-WA0000

به اشتراک بگذارید :

مطلب قبل و بعد
مطالب مشابه